سلام. ضمن ابراز خرسندی و شعف از برگزاری شکرخند سیزدهم، مطالبی را به عرض میرسانم 
۱- اولاً قرار بود این مراسم به مناسبت روز جوان یه کمی ویژه باشه که نبود.البته در بعضی موارد، ویژگی هایی داشت!
۲- مجری گری داریوش کاردان هم بد نبود، ضمناً ویژگی هم داشت!
۳- پذیرایی شهرداری دیگه با دست و دلبازی همراه نیست، ظاهراً رایحه خوش عدالت به مشام اینها هم رسیده!
۴- رضا ساکی اونقدر در رادیو برنامه رو جار زد که سالن فرهنگسرا جای سوزن انداختن هم نبود و البته خود رضا ساکی هم بی نصیب نموند و فقط با پارتی بازی تونست داخل سالن بشه. چرا عاقل کند کاری که باز آید به کنعان...؟!
۵- ویژگی مهم این مراسم که در ابتدا هم گفتم، قرائت اشعار مشهور به " پایین تریبونی" بود که بعضاً به خاطرات "پایین ....!" هم کشیده شد!
۶- امیرحسین مدرس از اواسط برنامه، سالن رو ترک کرد و برای اجرای کوله پشتی به جام جم رفت و جای خودشو به داریوش کاردان سپرد.
۷- طرح مواردی مثل ابروی فرزاد حسنی و رابطه سردار رادان و فرزاد حسنی( اصلاً مشکوک نیستا!) و ازدواج و برخی موارد پایین تریبونی! از نتایج حضور داریوش کاردان در جایگاه مجری بود!
۸- شهرام شکیبا مواردی رو مطرح کرد که به نظرم بجا بود.
من فکر می کنم دوستان کمی بیش از حد شکرخند رو با مجالس خصوصی اشتباه گرفته بودند. اظهار مطالب تنها به صرف اینکه مضحک و خنده دار هستند چندان جالب نیست و خندیدن حضار دلیل موجهی برای گفتن حرفهایی که تنها در برخی محافل دوستانه و خصوصی قابل گفتن وشنیدن هستند، نیست. به عنوان مثال خیلی دوست داشتم از خواهرزاده آقای بانی دلیل تعریف خاطره ش رو بپرسم که پیداش نکردم. اتفاقاً از این آقا قبلاً شعرای جالبی شنیده بودم و انتظار داشتم که این بار هم پس از ترک تریبون براش جانانه دست بزنم، ولی افسوس! نمی دونم چرا، اما فکر کنم ایشون کمی جوگیر شد، و یا شاید هم نشده بود! به شدت معتقدم که اولین جلسات شکرخند بسیار زیباتر و دلپذیرتر بود و با حضور اشخاصی مثل ابولفضل زرویی پربارتر و شیرینتر هم بود، اما هر چه پیش میریم این احساس کمرنگتر میشه. شاید انتظارات من زیاد بالاست و تصور درستی از ماهیت این مراسم ندارم. انگار دارم شیرین میزنم! راستی... کسی صورت و ابروهای درهم رفته ی رویا صدر رو دید؟
فعلاً در حد توان شاد زی تا بعد